Door progressieve lichamelijke beperkingen en het missen van mijn benen ben ik niet meer in stsat alle 'rituelen' die bij mijn naar bed gaa horen, helaas. Ik ben met lichamelijke beperkingen geboren, maar heb tot nu altijd een autonoom-, zelfstandig- en volwaardig leven geleefd met de mede inzet van anderen, vrijwillig of professioneel. Ondanks de steeds sterker wordende 'tegenwind' uit welke hoek dan ook wil ik dit graag zo houden!
Ik ben in deeltijd zowel op HBO- en Universitair niveau (af)gestudeerd en ben leidend, therapeutisch en begeleidend actief geweest. Grote interesse voor het voor elkaar krijgen van een assinilatie van reguliere en complementaire/alternatieve gezondheidszorg. Ik probeer mijn geest en lijf in een gezonde balans te houden door inspanning en leuke ontspanning. Én ik ben er van overtuigd dat wij op deze aardkloot hoe dan ook altijd wederkerig afhankelijk van elkaar zijn. Ik heb dan ook erg veel moeite met de huidige ontwikkelingen
Alom wordt gesuggereerd dat wij mensen, onze organisaties, instellingen, (semi)overheden, verzekeraars en banken transparant zijn. We delen alles via Facebook, Twitter etc. Ik voel, hoor en zie echter het wrange tegendeel. Ik zal proberen het te visualiseren: Een willekeurige instelling heeft een TopKoepel, deze TopKoepel heeft weer ZijKoepels plus er onder LagereKoepels en ga zo maar door. Iedere Koepel heeft zijn eigen doelstelling(en), wetten, sancties, protocollen en regels om zijn doelstelling te bewerkstelligen. Dit alles om de doelstelling van de TopKoepel te realiseren, koste wat het kost. Realiteit is helaas ook dat die Koepels nièt transparant zijn, maar omhangen met zwarte-ondoorzichtige lakens. ierdoor is rechtstreekse communicatie ussen-t als mede met- en zo nodige correctie van die Koepels afzonderlijk of gezamenlijk onmogelijk is. Niemand is nog aanspreekbaar of voelt zich nog verantwoordelijk. Ondanks alle digitale vooruitgang en de mogelijkheden hiervan voelen we ons met z'nn allen steeds meer alleen!
Wat gaan we hieraan doen??
| 
